Hemel

Abrikozen wollig naast het ziekenhuisbed,
een maaltijd van licht. Het licht valt
op mijn moeders handen.
Zo veel zonnestralen vallen
en staan niet op
maar hun handen
pakken het donker op en gaan door.
Dingen zijn zwaar omdat
we ze proberen te dragen.
Mijn moeder zei, ‘leer in dit leven
alleen te zijn.’ Ik knip
mijn haar in de spiegel,
doe een poging tot een gedicht over de ontbijttafel
met ontbijtgranen en vijgen.
Goed genoeg.
Ik schenk melk,
vallend
door een stom appartement,
een kortstondige depressie. Ik val in de liefde,
weerspiegeld in satsuma’s, parfums en middernacht.
Niet genoeg. Ik sla de pagina om maar ik lees nog steeds
het boek dat mijn moeder voor me schreef.
De kamer met het uitzicht.
De wijde sargassozee.
Een paar handen verzorgt me.
Eenzaamheid is iets dat je je inbeeldt,
maar dat geldt ook voor het hele land.
Je probeert het. Er zijn plafonds
die je omhoog houdt
als hemels.


vertaald door Frances Welling