na het treinreizen storten we in onze jas in op de trap.
na het douchen dissociëren we in onze handdoek op de sofa.
in bed scrollen we gedachteloos door sociale media
omdat we in een functionele bevriezingsreactie leven.
die nacht wordt de strategie die gaza verwoestte in libanon toegepast
met belegerende bombardementen en loeiende luchtalarmen.

hoeveel dagen per maand denk je aan me?
kun je het zeggen, schatje, wees niet te mild voor me.

onze aandacht wordt in verschillende richtingen getrokken.
we ketsen heen en weer tussen verplichtingen en vergaderingen.
we zijn chronisch online en overleven op cafeïne.

de zionistische doctrine is er een van ontheemden,
het afbreken van civiele en publieke infrastructuur,
het ontzeggen van elke vorm van aaneengesloten geografie.

we krijgen nog steeds dingen gedaan maar het kost ons al onze energie.
daarom zijn we uitgeput en raken we vaak afgeleid.
op werk doen we sociaal, thuis negeren we elk bericht.

ik weet dat jij hetzelfde voelt wanneer je bij me bent.
maar meestal ben je niet bij me.

vlindervleugels zijn niet regeneratief. nu aanraking door roofdieren en dan
kleine doorzichtige plekken die overblijven.

dit wegrotten in ons bed. het lichaam dat bevriest.
de enige manier om niet uit elkaar te vallen.
het bed wordt de enige plek die niets van ons vraagt.
we zullen het rust noemen.

ze willen dichtgemetselde waterputten, afgesloten internet,
een klasse van wegwerpmensen en wat overblijft is het bidden
voor een asymmetrische militaire realiteit en daarmee
het loslaten van linkse symboolpolitiek.

het bed is veranderd in een serieus probleem.

we willen zo graag slapen maar het voelt zo lekker om op dingen te klikken,
zo tegendraads om opzettelijk onproductief te zijn, zo bevrijdend om te
isoleren op niet-herstellende manieren. ondertussen zakken onze
gedachten en onze dromen over gemeenschap weg. hou je dan niet van
flirten met vreemden? in kleine doseringen kalmeert het bed onze
lichamen, na een week zitten we al met verhoogde ontstekingswaarden en
gedaalde mitochondriale dichtheid. in dit bed zijn we non-verbaal en
ontregeld, overwerkt en ingestort. toch zullen we in dit bed blijven rotten
omdat we ons nergens anders veilig voelen.

open een raam. drink wat water. lees een nieuwsbericht.

laat het lichaam langzaam zien
dat de wereld buiten het bed geen bedreiging hoeft te zijn.

maak het huis schoon. rek je lichaam uit. leg je telefoon weg.

aan de andere kant van dit bed bevindt zich voor ieder van ons
een minder defensieve, minder depressieve versie van ons
omdat iemand luistert naar onze geopolitieke verlangens
en ons goed neukt.