1.
Horen jullie dat: zo gonzen vruchtprotocollen die het en famille
proberen te houden. Je wilt de appel misschien wel vergeven
maar niet aan vreemden. Begrijpen jullie goed dat het hier over
hebzucht en verantwoordelijkheid gaat? Voor mij graag een glaasje
troebel appelsap. O! o! de fictie van eigendom. Het is een parasiet,
jazeker, die in de hoofden van de vruchtbeginselen is gedoken. U
kunt beter goed regelen of het tijdelijk, levenslang of eeuwigdurend is.
Het vruchtgebruik is immers niet voor iedereen, maar het is voor jezelf
en degenen die tot je clan behoren uitstekend vast te leggen, hoor.
Het grappige aan vruchtgebruik is dat het nauwelijks over echte
vruchten gaat. Ik bedoel: wie heeft er nog een appelboomgaard? Ja,
jij wel? O. Hihi. Dat steekt en prikt een beetje in mijn gehemelte.
Zie je deze? Deze pomme heb ik bij zonsondergang over de heg
heen geplukt. En het is echt zo: een verboden vrucht smaakt dubbel
zo zoet.




 2.
Horen jullie dat: zo gonzen vruchtprotocollen die het binnen
de perken proberen te houden. Maar wie bouwt toch die puntige
poorten rondom? Met het opmaken van de aktes werd zij
met het veld zijn privaat eigendom. Ha, lekker gefixt, pikkie!
Het is altijd handig om een muurtje te bouwen, zo is tenminste
duidelijk wie wat bezit. Maar één tip: om de appelgaard
te omzomen, vermijd het appelhout. Het is hard, broos en valt
nauwelijks te bewerken, ach kruisdradige wispeltuur! Het brandt
wel lekker. Dus hup-hup stapelen maar. In het zuiden woonde
een weduwe met de naam Entgen Luyten. Hij heeft nog een flintertje
appelschil tussen haar gedenkwaardige tanden gepulkt. Ze werd
gevonden in de gevangeniskelder met om haar hals een blauwe
linnen strop. Het tegendeel van eigendom moet wel vrijheid zijn,
of tenminste gelijkwaardigheid, als dat niet hetzelfde is. Kon ik
me maar beter voorstellen hoe zoiets eruitziet. Hé, nu brandt het
vuur! Kom gauw dichterbij.




 3.
Wat gebeurt er met het vruchtje? Rust, rust, rust zei de dokter
dus daar ligt ze zich te vervelen. Als ze het later ziet liggen op
de badkamervloer, blijkt het vreemd doorzichtig gebleven.
Sneeuwwit met vlezige schimmeldraden. Wil je thuis graag zelf
het vruchtje opvangen, dan kan dat door een vergiet in het toilet
te plaatsen. Het had misschien best kunnen composteren samen
met de appelschillen, maar ze heeft het doorgespoeld. Ze is tijdelijk
meervoudig geweest en nu weer enkelvoud en dat bevalt haar goed.
In de eerste appelwouden vulden bijen elke centimeter van de lucht.
Maar niet elke bevruchting wordt een volwassen vrucht. Ik zou willen
dat je hier ook mispels had of zo’n snoezig krabappeltje. In de Ili
Alatau moet je pas veel soorten kunnen vinden. Beren en bevers
aten daar de eerste appels tot meervoudsvormen. Horen jullie dat:
zo gonzen vruchtprotocollen van willekeur. Nu kleurt de ochtend
een heel zacht roze.