Onheuglijk de zo langlevende de door de dood vergeten
zijnde koikarpers, luchtbelloos geluidenloos happen steeds
hun brede diepe wijde holle zachte monden, zie wat een afgrond
gaapt daar binnenin, zonder slagtand of stootkies.

De ware gevangenis is het nu! met uitzicht
noch ontkomen naar een lege tijd om in te wandelen
of stilstaan naar believen. Alles is er, steenhard, in het nu,
ja welgeteld alles - buiten! om de loze dorre noot heen

van je verlangen, kiem berstensvol met ‘t voorheen stralende
waar je van zuchten moet als een gespierde oeroude
karper die, sinds decennia al, Rosa Spier in de tuinvijver
afwacht: hoe zij plonzen zoude met d’r zwaar trillende harp

om de tijd te komen opschudden uit stilgevallen eeuwigheid,
ja juist door de traliën te beroeren, strelend die snaren
van wurgende aard. Wij zijn gedoemd tot levenslang ons
los van ons te maken, te zuchten om én naar andermans

ondermaanse anders, want in diens anders z’n zonders: dáar
ken je trenen, en tuchtig, ja! tot vleugelloos wapperend, zelfs
onbeoord wereldkarpioen, strot- en stembandvrij, bekieuwd
ben je daar, nee niet bekaaid! en ook - hèhè ik zucht ervan -

zal voor een middagslaapje eindelijk dan alle tijd er zijn.